Бұл жағдайлар СІЗГЕ таныс болса,
онда ары қарай оқыңыз:
Ата-ананың баласын ұрсып-ұрып тәрбиелеуі не нәрсеге апаруы мүмкін?
Баланың өзіне деген сенімділігін түсіреді.
Ұрсып, ұрып, жазалауға ұшыраған бала өзін құрбан сезінеді. “Басқалар да мені ұра алады” деген түсінік қалыптасады. “Бала мен жақсыға лайықпын” деген мінезден жастайынан айырылады.
Көбіне таяқ жеген бала «сотқар» атанады. Ең жақын адамы ұратын болса – ол да “бәріне қол көтере аламын” деп ойлай бастайды.
Проблеманы жұдырықпен шешуді әдетке айналдырады. Мұны болашақта өз отбасында қолдануы мүмкін.
Ата-анасына деген сенім жоғалады,
ара-қатынас бұзылады.
Сізгді өзге біреу ұрса, оны жек көріп кетесіз ғой?! Ал бала ше? Бала ата-анасын емес өзін жек көріп кетеді. Өйткені ол сізге тәуелді және шарасыз.
Статистика көрсеткендей, ата-анасы ұратын қыз балалар көбіне болашақ отбасында ұратын адамдарға жолығу ықтимал.
Қорқақ, жасық, өз құқығын қорғай алмайтын адамға айналуы мүмкін.